Valentyna (62) vluchtte uit Oekraïne en bouwt in België aan een nieuwe toekomst.
In dit interview vertelt ze over haar ervaringen met de taal leren, sociale contacten opbouwen en haar droom om opnieuw als gynaecoloog aan de slag te gaan. Haar verhaal is er een van hoop, doorzetti ngsvermogen en dankbaarheid.
Auteur: Daniel (cursist NT2 "Schrijf samen een krant!")
Kan je iets vertellen over je achtergrond?
“Ik kom uit Oekraïne, waar ik meer dan 30 jaar als gynaecoloog heb gewerkt. Mijn werk deed ik altijd met veel passie. Ik hielp mensen bij belangrijke momenten in hun leven, en dat gaf me veel voldoening. Maar toen de oorlog uitbrak, veranderde alles. Het was een moeilijke beslissing om mijn land te verlaten, maar ik had geen andere keuze. Ik vluchtte samen met mijn moeder en zus naar België. Nu woon ik in Sint-Pieters-Leeuw. Mijn dochter Sofie studeerde hier al voordat de oorlog begon. Ze is nu afgestudeerd en werkt als assistent-arts in Aalst. Ze helpt me enorm, vooral met het leren van de taal en praktische zaken.”
Hoe waren je eerste indrukken van België en Halle?
“Mijn eerste indrukken waren heel positief. De natuur hier is prachti g, en de gebouwen hebben een unieke stijl. Het leven is goed georganiseerd, en dat maakte het makkelijker voor mij om me aan te passen. Halle heeft een bijzondere plek in mijn hart. Ik volgde er taallessen en voelde me meteen welkom. De mensen hier zijn vriendelijk, en de cultuur voelt toegankelijk. Het heeft me echt geholpen om sneller mijn draai te vinden.”
Welke uitdagingen ben je tegengekomen sinds je naar België kwam?
“De taal leren is voor mij de grootste uitdaging. Ik volg Nederlandse les en doe activiteiten van Hallo Nederlands om extra te oefenen en neem deel aan conversatietafels in Sint-Pieters-Leeuw. Ook heb ik een speciale taalopleiding gevolgd voor geneeskunde. De steun die ik daarbij krijg, helpt me enorm. Een andere uitdaging is het laten erkennen van mijn diploma. Zonder erkenning kan ik hier niet als gynaecoloog werken. Dat proces duurt lang, maar ik blijf positief. Ik hoop dat ik snel weer in de medische sector aan de slag kan.”
Hoe heb je sociale contacten opgebouwd in België?
“Ik heb veel mensen leren kennen via Hallo Nederlands. Daar ontmoette ik Erik en Mie, een gepensioneerd koppel. Ze namen me mee naar mooie plekken in Halle en hebben mijn dagen mooier gemaakt. We zijn echte vrienden geworden. Ook tijdens mijn kijkstage als verpleegkundige leerde ik nieuwe mensen kennen. De steun en de vriendschappen die ik hier heb opgebouwd, betekenen heel veel voor me. Samen lachen, praten en leren maakt mijn dagen lichter. Het geeft me het gevoel dat ik echt deel uitmaak van de gemeenschap.”
Wat valt je op aan de Belgische cultuur?
“In België moet je altijd afspreken om iemand te bezoeken. Dat is anders dan in Oekraïne, waar je vaak zonder afspraak langsgaat. Het is hier allemaal erg gestructureerd. Toch zijn er ook gelijkenissen. Katholieke feesten zoals Kerstmis en Pasen vieren we in Oekraïne ook. Die tradities voelen vertrouwd. Zo verstoppen we ook eieren voor kinderen tijdens Pasen, net zoals hier. Ik probeer mijn eigen tradities te behouden, terwijl ik nieuwe Belgische gewoontes leer. Familiebijeenkomsten blijven belangrijk voor ons gezin, en ik heb ook contact met andere Oekraïners in Halle. We helpen elkaar en delen verhalen. Dat geeft een gevoel van verbondenheid.”